3 von 250

Annika Ströhmann, 8 jaar

Ik ben sinds 2009 bij het jong ensemble. Ik kwam op het idee om hier mee te doen, toen ik bij de show „Die Kinder der Bounty“ was. Die vond ik zo leuk, dat mama en ik naar de casting zijn gegaan. Toen ik werd uitgekozen was ik helemaal happy.

Ik vind het heel leuk om bij het ballet te dansen, maar nog meer plezier beleef ik aan het repeteren met kostuums.

Het is mijn droom om later naar het gymnasium te gaan en zo lang als het kan bij het Friedrichstadt-Palast mee te doen. In de kindershow spelen en dansen veel kinderen zonder volwassenen en het geeft heel veel plezier om erbij te zijn.

Mathilda Barchmann, 15 jaar

Ik ben sinds 5 jaar lid en beleef er elke keer weer plezier aan, tijdens de opvoeringen onderdeel van een verhaal te zijn. Het allerleukste vind ik het, om samen met anderen een scène voor bijna 2.000 kinderen te spelen. Het applaus van het publiek is de mooiste en grootste beloning voor het werk dat in elke show wordt gestopt.

We zijn een groot team van jonge theaterliefhebbers en er ontstaan veel vriendschappen.

Later wil ik ooit regisseur en/of actrice worden.

Fabian Drexl, 13 jaar

Ik ben in 2007 naar het Friedrichstadt-Palast gekomen. Mijn interesse voor het podium werd door mijn moeder gewekt. Al vroeg is ze met mij naar het theater en naar de meest uiteenlopende musicals gegaan. Ook mijn oma heeft altijd vertrouwen in mij gehad en mij verteld dat het me zeker zal lukken, de sprong naar het podium te maken. Met haar hulp ben ik dan ook naar de casting gekomen.

Hier bij het jong ensemble heb ik geleerd dat iedereen in een dergelijke show belangrijk is. Iedereen is er voor de ander. Het toffe is, dat je hier alles kunt doen, zingen, dansen en toneelspelen. En of je nu een grote of een kleine rol hebt, het is het totaalbeeld dat uiteindelijk indruk op het publiek maakt. Mijn moeder heeft gelijk wanneer ze zegt: „Wie lust er nou friet zonder ketchup? Dus moet je ook een keer de ketchup zijn.“

Het applaus als dankjewel na het optreden is geweldig. Ik ben echter vooral trots, wanneer de kinderen de liedjes nazingen of in het voorbijgaan fluisteren: „Kijk, die deed net toch mee in de show…“

Misschien kan ik later dankzij mijn tijd hier mijn droom waar maken. Een eigen dierendocumentaire op TV.